Beelden verzamelen zonder te kopen is een misdaad.

Afgelopen zondag ben ik twee keer aangesproken op het maken van foto’s met mijn smartphone in een winkel.  

De eerste keer in een leuke zaak die allerlei moois verkoopt voor tafeldecoratie, papeterie en cadeaus.  

Toen ik daar een grote gouden ananas zag staan dan leek met dat een mogelijk idee voor een interne award die we in het leven willen roepen voor de top-performers binnen het CPI-team. Daar hadden we tot nu toe nog geen geschikte vorm voor gevonden.  

Mijn onschuldig idee was om de ananas maandag even te toetsen tijdens de team meeting en bij positieve reactie maandag een aantal exemplaren te bestellen.   

Een onverwachte wending

Ik had mijn telefoon nog niet bovengehaald of er stond al een winkeldame naast mij die me streng wees op het verbod om foto’s te maken.  

Gevraagd naar de reden van deze no pictures policy was het antwoord dat “de mensen” hier anders alles gaan komen bekijken en het daarna goedkoper gaan bestellen op internet.  

Dat bracht er mij dan toe om geïnteresseerd te vragen of wat ze verkochten dan zoveel goedkoper zou zijn op internet wat de sfeer van het gesprek er al niet op verbeterde.  

Het zag er even naar uit dat de vraag zou volgen om de indrukken die ik in de winkel had opgedaan van mijn netvlies te wissen maar dat bleef gelukkig uitIk heb de winkel kunnen verlaten zonder verdere commentaar maar werd wel minachtend nagekeken door de hele crew die er ongetwijfeld trots op waren dat ze een ideeënjatter hadden betrapt voor onherroepelijke schade werd aangericht aan de financiële kant van hun business model dat nogal sterk steunde op intransparantie van het aanbod.   

Maar daar stopt het niet

Vijfhonderd meter verder wil ik magazines gaan inslaan in een grote tijdschriften- en krantenwinkel waar ik al jaren elke zondag best wat geld laat voor tijdschriften over management en design die ik liever in fysieke vorm koop dan ze digitaal te lezen of ze via een abonnement te laten bezorgen.  

De winkel blijkt verhuisd te zijn naar een nieuw pand. Gelukkig hangt er een papiertje met het nieuwe adres. Dat blijkt achter de hoek te zijn met zicht op de grote markt van Antwerpen.  

De nieuwe winkel is zeker 800M2 en met een breed aanbod aan magazines en boeken. Enthousiast duik ik in het aanbod met de doelstelling om een forse voorraad lectuur op te slaan voor de volgende dagen.  

Op de eerste stapel bij de ingang stond een bordje. Een A4-tje in een plastic kadertje. Met een wit blad erin. Een soort dienstmededeling. Toch even lezen.  

Indien u foto’s maakt van tijdschriften of boeken bent u in overtreding met de wet op de auteursrechten en zal het winkelpersoneel u verzoeken het gefotografeerde tijdschrift of boek aan te kopen aan de hiervoor voorziene prijs.” 

Dat was toch even schrikken. Van klant tot crimineel in één handbeweging 

Kopen of niet?

Het gebeurt inderdaad wel eens dat ik een leuke cover van een boek of fotografeer omdat ik de cover mooi vind zonder interesse te hebben in de inhoud van het boek 

Soms fotografeer ik ook wel eens een cover van een tijdschrift om die dan te Whatsappen met de vraag kopen of laten liggen?” En ik zie in boekhandels, bloemenwinkels, bij slagers en bij bakkers, in kunstgalerijen en in supermarkten mensen hun smartphone bovenhalen als een verlengstuk van zichzelf. Een welkome extensie van ons visueel geheugen en een fantastische uitbreiding van ons vermogen om over grote afstanden in real time te communiceren. Zoals in Star Trek maar dan in het echt. 

Foto’s maken mag dus niet meer in sommige winkels. No pictures please, want ons business model is niet voorzien op klanten die iets anders doen dan als brave schapen in plastic verpakte lectuur naar de kassa brengen in blindelings vertrouwen op het vermogen van de uitgeverijen en de winkeliers om voor hen zaken te selecteren die hen zodanig gaan bevallen dat ze gaan blijven terugkomen.   

Waarschijnlijk heeft een ijverige medewerker met een gemiste carrière bij de parkeerwacht de kans groot geacht dat een free rider alle 233 pagina’s van de laatste Monocle, de 166 pagina’s van de recentste Harvard Business Review en de 189 pagina’s van Rail Magazine inclusief de twintig paginavan de bonus edition van train spotter guide in Engels en Japans pagina per pagina gaat fotograferen en die dan gratis gaat zitten lezen of illegaal gaat publiceren op een forum voor collega copyrightcriminelen.  

Het verbieden van iets wat langzamerhand een vast onderdeel is geworden van de manier waarop consumenten anno 2019 kopen lijkt me niet de beste manier om een retail business model te beschermen.  

En al zeker niet om het te futureproofen.  

Een gemiste kans

Verbieden van het gebruik van het nemen van foto’s shortcut de customer journey en gaat ervan uit dat de enige manier van verkopen gereduceerd kan worden tot directe aankoop ter plaatse daar waar aankoop in twee tijden meer en meer de norm wordt. Even nadenken en dan teruggaan of bestellen via de webshop. Maar daarvoor moet je natuurlijk een webshop hebben.  

Het is ook een anachronisme in tijden waarin je als klant in de lead bent van het buying process. Het is teruggrijpen naar de oude bully-approach van kopen zoals de verkoper voorschrijft.  

Natuurlijk is het niet leuk voor retailers dat klanten die kijken niet altijd kopen of kijken en elders kopen. Maar er zijn een zillion manieren te bedenken om dit anders aan te pakken. Door bijvoorbeeld als winkel een webshop te openen en te communiceren aan je klanten dat er gerust in onmichannel kan worden gekocht. Of daar fotograferende klanten aan te spreken en te vragen of ze het zo mooi vinden dat ze het fotograferen en zo een gesprek aan te knopen waardoor een authentieke relatie met klant kan worden opgebouwd. Iets waar de meeste marketeers online enkele tientallen euro’s aan moeten besteden vooraleer ze hier maar eerst over kunnen beginnen dromen.  

Mij zien ze niet meer in geen van beide winkels. Ik ga de rest van de avond op zoek naar een online shop met gouden ananassen en ga wat covers van magazines bekijken op Instagram en Pinterest. Dat is veiliger voor mijn budget.  

Serves them right.  

 

 

Comments are closed.